2. Niepamięć.

Chciałabym zadedykować to wszystkim tym, którzy stracili w swoim życiu kogoś bliskiego, a przede wszystkim dzieciom osieroconym.

STAY WITH ME.

Kiedy byłam małą dziewczynką Tata często powtarzał mi jak bardzo mnie kocha. Sadzał mnie wtedy sobie na kolanach, ręką roztrzepywał moje nigdy nie ułożone włosy i zaśmiewał się do łez nazywając mnie swoim małym roztrzepańcem.

Jako dziewczynka uważałam go za ideał męża, a on nazywał mnie swoim oczkiem w głowie. Wiem, że robił wszystko by nigdy niczego mi nie zabrakło. Wiem, że poradził sobie z wieloma przeciwnościami losu, szkoda, że nie ze wszystkimi.

Zawsze mogłam na niego liczyć, był przy mnie wtedy, gdy tego najbardziej potrzebowałam. Karmił ze mną łabędzie, karcąco kiwał palcem, gdy coś przeskrobałam i opatrywał moje posiniaczone kolana, kiedy jako chłopczyca po raz kolejny raniłam je sobie wspinając się na drzewa.

Był dla mnie super bohaterem osłaniającym swój skarb własnym ramieniem, supermanem chroniącym przed złem całego świata. Jego ręce nigdy nie wydawały mi się być zmęczone trudami dnia codziennego.  Jego uśmiech dodawał mi energii na cały dzień, a jego klatka piersiowa była niczym kevlar, którego nie da się przeszyć kulą.

Teraz, gdy stoję przed Twoim grobem, Tato, uświadamiam sobie jak bardzo za Tobą tęsknie. Łzy zalewają mi twarz jeszcze bardziej, gdy zdaję sobie sprawę, że wspomnienia, które spisałam są jedynie wytworem mojej wyobraźni, bo jedyne, co tak naprawdę pamiętam to Twoje zimne dłonie i zamknięte oczy, gdy leżałeś w ciemnej trumnie. Głos dziadka, który przemówił do mnie kilkanaście lat temu przeszywa moje myśli do dnia dzisiejszego – Pożegnaj się z Tatą. – słyszę.

Wiesz, Tato, jestem zła na los, że pozwolił Ci odejść tak wcześnie. Jestem smutna i rozżalona, że nie dano nam spędzić ze sobą więcej niż 6 lat, i że nie dano nam się lepiej poznać.

Żałuję, że Cię nie pamiętam, Tato.

  

***

Napisałam to już jakiś czas temu i choć nie byłam pewna, czy tak naprawdę chcę to opublikować, po jakimś czasie stwierdziłam, że ten tekst pojawi się na blogu i to właśnie dziś, pierwszego listopada, w święto zmarłych. 

Mimo tego, że nie jest to jakieś szczególnie dobre "dzieło" to postanowiłam nic w tych kilku zdaniach nie zmieniać. Dlaczego? Z jednego prostego powodu - tekst przepełniony jest moimi emocjami. Publikując to tu, nie oczekuję litości. Chciałabym jedynie by każdy z nas, choć na chwilę przystanął i zastanowił się nad tym jakie piękne, bezcenne i kruche jest nasze życie. 

ŻYJMY PEŁNĄ PIERSIĄ, NIE ŻAŁUJMY NICZEGO, UŚMIECHAJMY SIĘ, KOCHAJMY, DOCENIAJMY, BĄDŹMY SZCZĘŚLIWI.